Irgatlarda, düğünlerde ve değirmenlerde bir araya gelen köylüler karşılıklı bir birlerine atma türkü atarlar. Bu atma türküler ince bir zekâ ürünü olup, çoğunlukla ''laf çatma, ima etme ve rumuzlu meram anlatma'' niteliği de taşımaktadır.

''Benim yârim okumuş
O mühendis alacak
Mühendis alamazsa
Gene bana kalacak''

gibi ince bir istihza da ifade eder aynı zamanda. İnsanın olduğu yerde neşe de var, hüzün de. Yeri gelir neşelenir horon teper Karadeniz insanı yeri gelir ağıt yakar. Gurbete giden yavuklusunun ardından maniler düzer.

''Deniz üstü direğim
Ben yarimden ırağım
Eller yarim dedikçe
Kaynar benim yüreğim''

veya

'' Evin üstünde çeşme
Bir su ver de içeyim
Saçların cebimdedir
Senden nasıl geçeyim''

'' Dedim gel kaçalım
Ağlatan gülmez
Dedi senin paran
Boyama yetmez''

derken de bölgedeki yoksulluğu bir âşık delikanlının ağzından bize söyler. Canlı canlı cıvıl cıvıl çok renkli bir hayat yaşanır Karadeniz’de.

Karadeniz kültürüne estetik bir form kazandırıp bütün Türkiye'ye tanıtmak mümkündür de. Burada ilk yapılması gereken şey Karadeniz’de doğru Türkçe hassasiyetini yerleştirmektir. Her zaman sığınılan bir bahane vardır. '' Ben olduğum gibi kabul edilmeliyim'' Hayır! asla bu doğru bir yaklaşım değildir. Bu mantığı kesinlikle kabul etmiyorum. Böyle düşünenler işin kolayına kaçanlardır. Kendini düzeltmek yerine, tembellik ve beceriksizliklerine kılıf uydurmak gayretindedirler.

Karadeniz kültürünü Türk kültürü içinde ayrı bir alt kültür olarak göstermek isteyenler çok büyük bir yanılgı içindedirler. Alt kültür olarak kalmayı asla ve asla kabul etmemeliyiz. Karadeniz’de çok zengin bir kültürel miras var. Bu zenginlik daha da geliştirilip Türk gençliğinin hizmetine sunulabilir. Bunu yaparken de kullanacağımız dil ‘’İstanbul Türkçesi’’ nden başkası olamaz. Aksini savunanların ciddiye alınacak bir tarafı da yoktur.

Sanat adına televizyonlara çıkarılan, hiç bir estetik kaygısı taşımayan sanatçıların(!) bütün Karadeniz halkını temsil ettiğini söylememiz asla mümkün değildir. İlk bakışta otantik bir hava estirmesi bakımından kulağa ve göze hoş gelse de bunun çok ciddi bir hata ve Dejenerasyon olduğunun farkına varmalıyız.

Düşünün ki televizyon dizilerinde gösterilen Karadenizli tipleri, Karadeniz insanını aşağılayıcı bir hal almaya başladı. Bu tipler hiç de gurur duyulacak tipler değildir. ''Ayrılsak ta beraberiz'' adlı dizide boy gösteren '' Kapıcı İdris'' tiplemesi geri zekâlı bir Karadenizli modeli sunmaktadır ki; ben bu durumdan şahsen rahatsızım. Aynı şekilde '' Çocuklar Duymasın'' dizisinde '' Sapık Fısfıs İsmail'' rolü ciddi bir biçimde rahatsız edici değil mi? Son olarak '' Avrupa Yakası '' dizisine mankafa bir Karadenizli genç eklendi.
Dizilerde olduğu gibi normal şehir hayatında da hak ettiğimiz yeri almak istiyorsak, eski alışkanlıklarımızı terk edip, yeniden bu kültürün asli bir unsuru olma bilincini yakalamalıyız. Karadeniz’de bu kültürü besleyecek çok güzel malzemeler var.
Bize düşen bu kültürü işleyip insanların istifadesine sunmaktır.